Dierbaar

Is het niet zo dat elk van ons een waarheid heeft gelijk een koe?
Mij lijken al die waarheden eerder op papegaaien.
Gekooid in hun eigen geloof,
waar ze het behang (sorry hun belang) mee versieren.
Dan kijk ik, naar jou.
Naar deze nest in ons allemaal.
En dan wacht ik op het verschil.
Ongedierte misschien?

Caro Van Braeckel

 

fb11a859fc8a46fbad213da62fa5ed93

 

 

Rood

De ontroostbaarheid in mijn gelaat is zo rood van schaamte,
dat ik nergens vind wie mij de tranen uit mijn ogen kan kussen,
buiten ikzelf.
Maar probeer maar eens je eigen ogen te kussen?
Zelfs mijn tong is er niet voor gemaakt,
al kan die zich wel reiken tot een ander.

Caro Van Braeckel

(Zelfs het oog van de camera vond mijn ogen niet
& een stiekeme glimlach kon ik niet weerhouden).

 

 

Zoenzone

In de grond van mijn hart,
geef ik mezelf bloot.
Aan armen die me niet toebehoren.
Niets behoort ons toe.
Zelfs de dichtste liefdes sterven eenzaam,
in de vlucht van het leven.
Kiss & ride, baby.
Laden & lossen, liefje.
De snelheid die ons vertraagt,
in de liefde,
die ons geen keuze meer laat.

 

Caro Van Braeckel

Laat Sinterklaasje

De dag waarin het leven in me wakker werd,
was een dag vol met – noch bloemen – noch kransen.
Ik leek wel jarig, in deze onverbloemde werkelijkheid,
waarin ik droomde van een onvoltooid bestaan,
zodat ik elke herkansing kon blijven omarmen,
om nooit beter te moeten doen,
dan dat wat me gegeven is.
Uitgedroogd verlangen,
in een bodemloos vruchten
& wortels schieten.

Voor Sinterklaas?

 

Caro Van Braeckel