Verstild

Het menselijk lichaam,
een spraakorgaan
in de verklanking van de stilte.

Caro Van Braeckel

 

23313440_10155961635704524_1687933249_o

Isaac Israel met ‘In het danshuis’ – 1893

Advertenties

Dierbaar

Is het niet zo dat elk van ons een waarheid heeft gelijk een koe?
Mij lijken al die waarheden eerder op papegaaien.
Gekooid in hun eigen geloof,
waar ze het behang (sorry hun belang) mee versieren.
Dan kijk ik, naar jou.
Naar deze nest in ons allemaal.
En dan wacht ik op het verschil.
Ongedierte misschien?

Caro Van Braeckel

 

fb11a859fc8a46fbad213da62fa5ed93

 

 

Rood

De ontroostbaarheid in mijn gelaat is zo rood van schaamte,
dat ik nergens vind wie mij de tranen uit mijn ogen kan kussen,
buiten ikzelf.
Maar probeer maar eens je eigen ogen te kussen?
Zelfs mijn tong is er niet voor gemaakt,
al kan die zich wel reiken tot een ander.

Caro Van Braeckel

(Zelfs het oog van de camera vond mijn ogen niet
& een stiekeme glimlach kon ik niet weerhouden).