Slapeloze rimpels

Voor ik het weet,
slapen mijn dromen met open ogen.
Waak ik over de tijd
die me nog vreemd is.
Alsof het onbestaande
me al een eeuwigheid verlaten heeft.
Zo woekert de nacht.
In slapeloze rimpels.
In verre vreugden.
Een herwonnen lach
om verloren droefheid.
En een onuitgesproken vaarwel.

Caro Van Braeckel

16295423_10154970315214524_802643389_n

 

Advertenties

Dierbaar

Is het niet zo dat elk van ons een waarheid heeft gelijk een koe?
Mij lijken al die waarheden eerder op papegaaien.
Gekooid in hun eigen geloof,
waar ze het behang (sorry hun belang) mee versieren.
Dan kijk ik, naar jou.
Naar deze nest in ons allemaal.
En dan wacht ik op het verschil.
Ongedierte misschien?

Caro Van Braeckel

 

fb11a859fc8a46fbad213da62fa5ed93

 

 

Rood

De ontroostbaarheid in mijn gelaat is zo rood van schaamte,
dat ik nergens vind wie mij de tranen uit mijn ogen kan kussen,
buiten ikzelf.
Maar probeer maar eens je eigen ogen te kussen?
Zelfs mijn tong is er niet voor gemaakt,
al kan die zich wel reiken tot een ander.

Caro Van Braeckel

(Zelfs het oog van de camera vond mijn ogen niet
& een stiekeme glimlach kon ik niet weerhouden).